از بهشت که بیرون آمد، دارایی اش یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود. و مکافات این وسوسه هبوط بود.

فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.

انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد، پس زمین از بهشت بهتر است.

خدا فرمود: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد، زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و از باطل، از خطا و صواب، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه... و فرشته ها همه گریستند.

اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود. و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.

انسان دست هایش را گشود و خدا به او اختیار داد. خدا فرمود: حال انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت، پاداشِ به گزیدن توست. عقل و دل هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد، تا تو بهترین را برگزینی. و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را ...

مدتها بود مترسک جاده تنهایی خویش شده بودم.

حتی کسی که روحش در جسم من موج میزد را فراموش کرده بودم .

کسی که مرا به اسم میخواند ولی من اوازشش را نمی شنیدم ..

روزی در پس افکار خویش به یاد خدایی افتادم

 که به جسم من روح بخشیده بود . ن

جوایی کردم که تمام جاده به خود لرزید .

خدایا::

تویی که عاشق شدی و عشق را افریدی .

روح من از روح پاک توست و جسمم از خاک پاک .

 من در این جاده غریب و تنها شدم.

تویی که تنهایی را برای خود می پسندی

مرا از این رنج نجات ده که دیگر توان ندارم.

فرشته ای از فرشتگانت را با من همراه کن

تا مرا تا عرش خود بالا بیاورد که من خسته از زمین و خاکت هستم.

خدایا ....

 دلتنگتر از همه ی دلتنگی ها گوشه ای میشینم و حسرت ها را می شمارم

 و باختن ها را و...و صدای شکستن ها را و وجدانم را محاکمه می کنم.....

 من کدام قلب را شکستم وکدام امید را ناامید کردم

 و کدام احساس را له کردم و کدام خواهش را نشنیدم و.....

 و به کدام دلتنگی خندیدم که این چنین دلتنگم؟؟؟؟

من همانم که همیشه خندان است!

در غم و شادی !

شنیده ام که می گویند:

آنکس که مي گريد

    يک غم دارد 

آنکس که ميخنـدد

   هزار و يک غم

     می خواهم بگریم که بگویند:

یک غم داشت!

     آن هزارتای دیگری فقط مالِ من است

قرنها پیش از این،از ابتدای زمان،هنگامیکه خداوند،روح تازه ای به کالبد جامد و بی جانی د مید،موجودی زیبا خلق شد به نام "انسان"که خالقش را به تحسین واداشت!

اما هم او،بزودی دریافت که مخلوقش تنهاست و باید که نیم دیگرش را بیافریند و بدینسان،نیمه ی گمشده ی من آفریده شد تا در کنارهم در بهشتی جاویدان،شاهد آرامش وآسایش ابدی باشیم.

لیک،کوتاه زمانی پس از آن،نیمه ی من،به فریبی،هر د وی ما را تا زمان بی انتها،از سرای جاویدان خداوند د ور و آواره ی نا کجا آباد دهر ساخته است!

لاجرم،سربه گریبان نهاده وحیران از کرده ی نیمه ام،چشم به افق ناپیدای زمان دوختم،تا شاید تا طلوعی دیگر،شاهد تولد و حضورمخلوقی باشم که مرا دگربار، به بهشت موعود،رهنمون سازد.

 ازآن پس،پرنده ی خیالم،همواره در آسمان زمان در پرواز است تا مگر نشان ناپیدای اورا بیابد.

ازآن پس،اسب خیالم،به تمنای نگاه بی بدیلش،بر هر کوی و برزن،می تازد.

آری! از تولد من،هزاران سال گذشته است و من،همچنان "نیمه ی گمشده ی " خویش را می جویم!

ستاره ها ، نمی میرند!
ستاره ها نمی میرند، حتی اگه تیره ترین شبها از راه برسه، حتی اگه تو خواب باشی و اون ها رو نبینی، حتی اگه فرسنگها از اون ها فاصله داشته باشی. ستاره ها همیشه زنده اند و میتابند. چه روز و چه شب.

در این هیاهوی روزمرگی، صب تا شب دویدن و شب تا صب آرمیدن، در این روزهای تب آلود زندگی، بپا رفیق، فراموشش نکنی، بپا از یاد نبری.این لحظه ها کمت نکنند.تا روزی روزگاری زیر این گنبد کبود، تو بحر قصه یکی بود یکی نبود گم بشی. یادت باشه یکی هست که ستاره توست. یکی که میتونه لحظه های تو رو پر کنه، سرشار از بودنت کنه. یکی که بشه چشم و تو گوش. یکی که بتونی باهاش یه قل دو قل بازی کنی، جر نزنه، کم نیاره. تا آخر بازی باهات همدمه! یکی که هر چیزی رو واست مزه دار کنه. یکی که تو رو وصل کنه به اصلت. یکی که وقتی نباشه دلت هری بریزه.

زیر این گنبد کبود اگه فقط یکی بود...یکی دیگه نبود این قصه پیش نمیرفت. این آدما جوونه نمیزدند.گل نمیکردند، میوه نمیدادند، هر دردی کنار یار، شیرینه، تحملش آسونتره، غم آدم غم تنهائیه، بی همدلی و بی همزبونیه! نذار از ترجیع بند نمیشه ، نمیشه، گوشتت تلخ بشه.

خودت رو قابل بدون، تا بهت پیشکش کنند. تا وقتی قیافه ات اینجوری رفته تو هم، فکر نکن گشایشی از راه میرسه، گشایش واسه اونایی تو راهه که میگن یا علی! بسم الله...آستین بالا میزنن و یه قدم به جلو بر میدارن. تو جزو کدومشی؟ یا به خودت راست بگو یا روزگار بهت میگه که راست کدومه!تا وقتی لبات نمیخنده تا وقتی قدر این نفسی رو که میکشی ندونی، تا وقتی هر روز کارت بشه گله پشت گله و شکایت از زمونه تا وقتی بی تحرک مثه یه مترسک وسط مزرعه زندگی ات وایسی، حتی یه گنجشک روی شونه هات نمیشینه! خودت رو تکون بده. این رسم برنده شدن نیست. این ختم بازیه! برو به سمت شاد زیستن، رها شدن، شادی یه انتخابه رفیق! یه مدال نیست که کسی اون و رو تخت سینه ات سنجاق کنه! غم یه توهمه . بهت میگم چیزی به نام غم وجود نداره. زندگی سراسر سرور و شادیه!

زندگی یه جریان سیال انرژیه ! حرکت حرکت می آره. زندگی اگه نفس نباشه ، پیش نمیره، هر اتفاقی توی هستی، با نگاه تو معنی میشه!

اگه کوله بارت سنگینه! اگه خیلی تنهایی و همدمی نداری، اگه بیماری و دستت خالی! اگه بیکاری و دربه در دنبال کاری! اگه بهت ظلم شده و در فشاری، یادت باشه، حتی در تیره ترین شبها، در اوج تاریکی و ظلمت ، همیشه ستاره ای هست که چشمش به توست، اون ستاره یه پیغومه، یه خبر خوش واسه اونایی که به دنبال نورند. ستاره ها هرگز نمی میرند، حتی اگه تو خواب باشی و اونا رو نبینی

 من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست ...
وای ، باران
باران ؛
شیشه ی پنجره را باران شست
 از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

تنها ترین ستاره ی شب های بی ستاره ام
چه شبهایی که در آسمان تاریک شب سوسو زده ام
بلکه فریاد رسی یابم
مدتهاست که به انتظار نشسته ام بلکه رهگذری
روی به آسمان کند و مرا دریابد
چه روزهایی درتنهایی خویش چشم انتظار غروب خورشیدمانده ام
تا شب فرا رسد
آری
من همان ستاره ام
که تا ابد تنها خواهد ماند
من رسم محبت را آموخته ام ولی محبت ندیده ام
این ستاره تا ابد تنها خواهد ماند........

چگونه می توان آسمان نیلگون وجودت را در تکه کاغذی پنهان نمود
آسمانی که شاید هر ستاره ای آرزو مند درخشیدن درپهنای آن است
و من خوشحال ، که گاه دروسعت آن کورسویی می زنم
غافل از راه شیری ها
غافل از آن همه کهکشان که در درونت غوغایی به پا کرده اند
اما کاش بدانی که همین کورسو برای ادامه دادنم کفایت می کند

و شاید هم ستاره ای می شوی برای قلبی
و گیسوانت را همرنگ روشناییش می سازی
و ...
همین حقیقت هاست که گاه رنگ تاریک آزار را به خود می گیرند
که حریقی می شوند و گاه می سوزانند
و حالا دیگر کور سویی هم نیست
وستاره هم خاموش